در یک پیشرفت چشمگیر در درمان دیابت، محققان مؤسسه فناوری سلطنتی KTH سوئد و موسسه کارولینسکا نشان دادند که چشم می تواند مکان مناسبی برای کاشت سلول های تولید کننده انسولین باشد. این کشف پیشگام می تواند نحوه مبارزه ما با یکی از مهمترین چالش های سلامت نسل ما را تغییر دهد. دیابت، به‌ویژه نوع 1، ناشی از هدف قرار دادن اشتباه سیستم ایمنی و ریشه‌کن کردن سلول‌های تولیدکننده انسولین در پانکراس است.
این امر توانایی بدن برای مدیریت سطح قند خون را از بین می برد و منجر به عوارض بی شماری برای سلامتی می شود. در پاسخ، دانشمندان به تولید سلول های پانکراس جدید از سلول های بنیادی بیماران پرداخته اند. اگرچه آزمایش‌های انسانی نتایج امیدوارکننده‌ای را نشان داده‌اند، اما همچنان یک مانع وجود دارد: تمایل بدن به شناسایی و رد دستگاه خارجی.
محققان سوئدی در یک رویکرد جدید، ایمپلنت را در چشم قرار دادند. برخلاف تصور ناراحت کننده از ایمپلنت های چشمی، چشم پناهگاهی را ارائه می دهد که فاقد سلول های ایمنی بدنام برای رد چنین دستگاه هایی است. علاوه بر این، نزدیکی آن به رگ های خونی، تحویل سریع انسولین به جریان خون را تضمین می کند. یکی دیگر از مزایای منحصر به فرد، توانایی متخصصان پزشکی برای مشاهده منظم عملکرد دستگاه از طریق معاینه چشمی ساده است.
این تیم با بررسی مکانیک، یک میکرودستگاه گوه‌ای شکل به طول 240 میکرومتر مهندسی کردند و آن را در محفظه قدامی چشم در موش‌ها قرار دادند، ناحیه‌ای که بین قرنیه و عنبیه قرار دارد. این دستگاه مجهز به ریز اندام هایی شبیه جزایر پانکراس بود که مسئول تولید انسولین بودند. Wouter van der Wijngaart، یکی از همکاران اصلی این تحقیق توضیح داد: «دستگاه نوآورانه ما، ساختاری برای نگه‌داشتن اندام‌های کوچک زنده در یک قفس کوچک، یک تکنیک درب فلپ را معرفی می‌کند که نیاز به لنگرهای اضافی را از بین می‌برد.
آزمایش‌های اولیه روی موش‌ها نشان داد که این دستگاه می‌تواند برای چندین ماه ثابت بماند. سلول ها بدون زحمت با رگ های خونی چشم ادغام شدند و عملکرد طبیعی پایداری را از خود نشان دادند. آنا هرلند، نویسنده اصلی این تحقیق، اعلام کرد: «این سرمایه‌گذاری نشان‌دهنده گامی اولیه به سمت ابزارهای میکرو پیچیده پزشکی است که برای بومی‌سازی و نظارت بر عملکرد پیوندهای سلولی مجهز شده‌اند. ادغام های آینده شامل ابزارهای پیشرفته دستگاه، از الکترونیک یکپارچه گرفته تا توزیع احتمالی دارو را پیش بینی کنید. مطالعه تفصیلی در مجله معتبر Advanced Materials موجود است.